Uzay Sergisi

Güneş Sistemi'nin en uzak ucunda, buz gibi bir karanlıkta dönen, kalem ucuyla keşfedilen gezegen yer alır — daha kimse onu teleskopla görmeden varlığını matematik öngörmüştü.

1781'de William Herschel'in keşfettiği Uranüs, teleskopla görülen ilk gezegen oldu. Başlangıçta bir yıldız ya da kuyruklu yıldız sanıldı.

Gökyüzünün en görkemli tacı. Halkaları — yedi ana grup ile milyonlarca buz ve kaya parçası — kozmik bir başyapıt.

En büyüğü, en güçlüsü, en heybetlisi. Kütlesi diğer bütün gezegenlerin toplamının yaklaşık 2,5 katı, atmosferinde de yüzyıllardır dinmeyen bir fırtına var — bir zamanlar üç Dünya genişliğinde olan, bugün yaklaşık 1,3 Dünya genişliğindeki Büyük Kırmızı Leke.

Demir oksitle kaplı kızıl Mars, adını Roma'nın savaş tanrısından alır. İki küçük uydusu Phobos ve Deimos — Korku ve Dehşet — büyük olasılıkla yakalanmış asteroitlerdir. Boyutu Dünya'nın yarısı kadardır, yüzey alanı ise Dünya'daki karaların toplamına neredeyse eşittir.

Şimdi sıra bizde. Yüzeyinin %71'i suyla kaplı olduğu için ona Mavi Gezegen diyoruz; azot ve oksijenden oluşan atmosferi, yaşamın serpilip gelişmesine olanak tanıyan hassas dengeyi korur. Tek uydusu gelgitleri oluşturur ve gezegenin dönüşünü dengede tutar.

Dünya'ya en çok benzeyen, ama onunla taban tabana zıt gezegen. Neredeyse aynı büyüklükte, fakat koşulları cehennem gibi — yüzeyinde sıcaklık 475 °C'ye ulaşabilir.

En küçük, Güneş'e en yakın ve en hızlı gezegen. Yörüngesini yalnızca 88 günde tamamlar, ama Merkür'de bir gün 176 Dünya günü sürer. Gündüz sıcaklık 430 °C'ye çıkar; gece −180 °C'ye düşer.

Her şeyin kalbi. Güneş Sistemi'nin toplam kütlesinin %99,8'i ondadır. Yüzeyi 5.500 °C, çekirdeği 15 milyon °C; her saniye milyonlarca ton hidrojen kaynaşarak helyuma dönüşür ve enerji açığa çıkarır.